Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Οι εγκλωβισμένες νταλίκες πίσω από τον Προμαχώνα μεταφέρουν κυρίως Βουλγάρικο γάλα

 Σε ένα μήνα από τώρα μπαίνει η άνοιξη.. Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι κάποια στιγμή θα έχουν αποχωρήσει από τα μπλόκα, έχοντας ήδη πετύχει σημαντικά πράγματα, αφού κατόρθωσαν για πρώτη φορά να δείξουν σύμπνοια στα αιτήματά τους και να εμφανίζονται τεκμηριωμένοι στο διεκδικητικό πλαίσιο που θέτουν όχι μόνο στην κυβέρνηση αλλά και στα κόμματα της αντιπολίτευσης , ώστε να δεσμευτούν κι αυτά με τη σειρά τους, με δεδομένο ότι ο πολιτικός χρόνος είναι πυκνός τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας και οι εναλλαγές κομμάτων στην εξουσία θεαματικές.



 Πέτυχαν επίσης να έχει ήδη κατεβάσει το κυβερνητικό επιτελείο τις απαιτήσεις για τη φορολογία και τις ασφαλιστικές εισφορές τους που τους εξόντωναν. Ωστόσο η αλήθεια είναι πως εκεί που δεν μπορούν να καταφέρουν πολλά είναι στο κόστος παραγωγής και στη ρευστότητα ( οι μεγάλες αποφάσεις για αυτό λήφθηκαν το καλοκαίρι μετά την ψήφιση του τρίτου μνημονίου) που τους μαστίζει, ενόψει της νέας καλλιεργητικής περιόδου. Η κάρτα του αγρότη προβάλλεται από τη μεριά της κυβέρνησης ως Η λύση για τη ρευστότητα ενόψει της προετοιμασίας σε 20 ημέρες για τις εαρινές καλλιέργειες, αλλά με επιτόκιο 7 και 8% και με ενέχυρο στην ουσία τις επιδοτήσεις του Οκτωβρίου δεν μπορεί να κινηθεί η αγροτική οικονομία. πολύ περισσότερο ο κτηνοτροφικός τομέας. Ο κίνδυνος της οικολογικής αποεπένδυσης που ευαγγελίζονται κάποιοι θεωρητικοί φωστήρες της εγχώριας αριστερής διανόησης είναι ορατός πλέον φέτος όπου κινδυνεύουν να μείνουν σημαντικές εκτάσεις ακαλλιέργητες (δυναμικών εαρινών καλλιεργειών με μεγάλο πολλαπλασιαστή για την οικονομία και την απασχόληση) και αυτό θα είναι μεγάλο πλήγμα για την τοπική οικονομία της Θεσαλίας αλλά και την εθνική...

 Οικολογική αποεπένδυση υποτίθεται ότι υπήρξε και στο Μεξικό με τη συμφωνία NAFTA, αλλά οι Μεξικάνοι αγρότες που είδαν να γιγαντώνεται ο προστατευτισμός για τους Αμερικανούς συναδέλφους τους, ξερίζωσαν τα καλαμπόκια , αφού η καλλιέργεια κατέστη ασύμφορη κι εγιναν Ζαπατίστας και Τουπαμάρος καλλιεργώντας όπιο στην επαρχία Τσάπας. Η συμφωνία αυτή τη φορά από την πλευρά της Ελλάδας περιελάμβανε την πλήρη εφαρμογή της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, την απελευθέρωση των αγορών στο γάλα, την επιβολή ΦΠΑ 23% στο ζων βάρος για το εγχώριο χοιρινό και μοσχαρίσιο κρέας, όταν το εισαγόμενο έρχεται με μηδέν ΦΠΑ, το φόρο στο κρασί (στο παρά πέντε τη γλίτωσε ο φόρος στην εγχώρια ζυθοποιία) , την αύξηση του ΦΠΑ στα αγροτικά εφόδια από το 13 στο 23%, όταν ο μέσος όρος στην Ε.Ε. είναι 6,5%, την κατάργηση του αγροτικού ρεύμματος και του αγροτικού πετρελαίου, καθιστώντας πλέον τους Έλληνες αγρότες και κτηνοτρόφους τους μοναδικούς Ευρωαπαίους  χωρίς προστατευτισμό στην ενέργεια...

 Αυτά τα εξοντωτικά μέτρα που επεβλέθησαν από την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, όχι μόνο καταργούν τον προστατευτισμό την ίδια ώρα που στη Γαλλία οι αγρότες πετυχαίνουν και τον κατοχυρώνουν από την κυβέρνησή τους αλλά δημιουργούν και συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού για μία σειρά από αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα, όπως το αγελαδινό και αιγοπρόβειο γάλα, που έρχεται από τις γειτονικές Βαλκανικές χώρες, τις ζωοτροφές , τα δημητριακά, τα χοιρινά, το μοσχαρίσιο κρέας και πλέον μετά το φόρο των 20 λεπτών και  το κρασί που φτάνει πάμφθηνο από τις χώρες του νοτίου ημισφαιρίου.

 Η  χώρα μετατρέπεται αργά αλλά σταθερά σε μεταπρατική, με τους ραντιέρηδες να απομυζούν και να συνθλίβουν την πραγματική οικονομία...Αναρωτήθηκε κανείς οι νταλίκες αυτές που περιμένουν 20 χιλιόμετρα ουρά πίσω από τον Προμαχώνα τα τελευταία 24ωρα μετά το κλείσιμο των συνόρων από τους Σεραίους αγρότες, από τη μεριά της Βουλγαρίας τι μεταφέρουν; Γάλα πρόβειο για παρασκευή ελληνικής φέτας (παρότι είνια προϊόν ΠΟΠ με γεωγραφική προέλευση και πρέπει να παρασκευάζεται από ελληνικό γαλα και πρόβατα από ελληνικές φυλές), αφού τα ελληνικά ζωντανά ελλείψει ρευστότητας των κτηνοτρόφων το φετινό χειμώνα ( από κακές πληρωμές των εξισωτικών κια άλλων κοινοτικών ενισχύσεων, ή χρωστούμενα από προηγούμενα χρόνια λόγω έλλειψης κτηματολογίου για τα βοσκοτόπια) υποσιτίζονται. Μεταφέρουν επίσης  γάλα αγελαδινό για την παρασκευή γιαουρτιού, καλαμπόκι για ζωοτροφές, μαλακό στάρι, πέλετς αμφιβόλου ποιότητας που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την αιθαλομίχλη στα αστικά κέντρα κ.α..

 Όλα προϊόντα ανταγωνιστικά προς την ελληνική γεωργία και κτηνοτροφία και καθώς συνεχίζουν τα capital controls να ενισχυουν διαρροές κεφαλαιων αλλά και επιχειρήσεων στη γειτονική χώρα με φλατ φόρους 10% και χωρίς τις υπέρογκες εργοδοτικές εισφορές, σε λίγα χρόνια οι ελληνικές εξαγωγικές επιχειρήσεις τροφίμων θα έχουν πλέον τα εργοστάσιά τους εκεί, την οικονομική έδρα εκεί και την πρώτη ύλη από τους Βούλγαρους και τους Ρουμάνους αγρότες και κτηνοτρόφους!

 Η οικονομική πρωτεύουσα της Ελλάδας καθίσταται πλέον η Σόφια!

 Το πρόβλημα της ελληνικής κτηνοτροφίας δεν είναι όμως μόνον οι αθρόες εισαγωγές, άλλωστε αυτή την δουλειά την έκαναν πάντα οι μεταπράτες της Αθήνας, αλλά κια η αδυναμία προστασίας της εγχώριας παραγωγής, λόγω της ανυπαρξίας ελέγχων από την κρατική μηχανή. Τα ελληνικά κτηνοτροφικά προϊόντα αντέχουν στη σύγκριση ποιότητας αρκεί να αντέξουν και να κρατήσουν τις μονάδες τους οι παραγωγοί. Οι κτηνοτρόφοι βρίσκονται τα τελευταία χρόνια στην ελληνική ύπαιθρο υπό διωγμό… Χωρίς ρευστότητα, με χρέη και δάνεια που τους αφανίζουν με κόστος ζωοτροφών και ενέργειας δυσβάσταχτο, με έλλειψη χορτολιβαδικών εκτάσεων για βοσκή, με αδυναμία συλλογικής δράσης και οργάνωσης σε συνεταιρισμούς, αδυνατούν να  ανταγωνιστούν τους Βόρειο – Ευρωπαίους συναδέλφους τους.  Ένα ελπιδοφόρο σχέδιο για ανάπτυξη μικρών φωτοβολταϊκών σε πομόνες και στάβλους που θα κατέβαζε το κόστος της ενέργειας, έχει σκαλώσει στην αδυναμία της κρατικής μηχανής να συνεκπονήσει τις μελέτες για το λεγόμενο πυλώνα ΙΙ, όταν σε όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες έχει ήδη κατατεθεί...

 Οι ελληνικές γαλακτοβιομηχανίες προκειμένου να καταστούν ανταγωνιστικές στο παγκόσμιο περιβάλλον έχουν ήδη στρέψει την προσοχή τους στην εισαγωγή φτηνής πρώτης ύλης από βαλκανικές χώρες κια χώρες της Κεντρικής Ευρώπης...Τα συμφέροντα είναι μεγάλα γύρω από τη βιομηχανία γάλακτος. Το ίδιο και γύρω από το ψωμί, όπου στήνεται φάμπρικα με τις θερμές γωνιές για το ψήσιμο κατεψυγμένης εισαγόμενης ζύμης. Πάνω από  300 εκατομμύρια ευρώ είναι ο ετήσιος τζίρος γύρω από το φρέσκο γάλα, χωρίς να συμπεριλάβουμε τα γαλακτοκομικά, ή το γιαούρτι, όπου τότε υπερβαίνουμε το 1,5 δις ευρώ. Γύρω στο 1 δις ευρώ είναι ο τζίρος ο ετήσιος από το ψωμί και τα αρτοποιήματα, σύμφωνα με τα όσα δηλώνει ο πρόεδρος της πανελλήνιας Ένωσης Αρτοποιών Μιχάλης Μούσιος.

 Το γάλα όμως είναι το σήμα κατατεθέν της «βαριάς βιομηχανίας» της κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης και τυγχάνει πάντα της απόλυτης προστασίας της ΚΑΠ.. Να σκεφτείτε ότι ένας πρώην επίτροπος Γεωργίας στην Κομισιόν ο  Αυστριακός Φραντς Φίσλερ  (μέχρι τα πρώτα χρόνια του 2000) ήταν αγελαδοτρόφος με τεράστια μονάδα βέβαια παραγωγής γάλακτος… Η υποκρισία στους θιασώτες των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων για την ελληνική οικονομία και  των Ευρωπαίων εταίρων, είναι ότι δεν δίνουν έμφαση στην ανάγκη οργάνωσης δομών παραγωγής, αλλά επιτείνουν τον μεταπρατικό της χαρακτήρα.

 Το παραγωγικό μοντέλο της χώρας έπασχε πριν από το 2008 και για τούτο η χώρα χρεοκόπησε. Αντί λοιπόν να θεραπεύσουμε αυτή την ασθένεια, με πρόσχημα την προστασία του καταναλωτή ώστε να βρίσκει λόγω ανταγωνισμού φθηνά  προϊόντα στα ράφια των μάρκετ, εμείς ως χώρα γιγαντώνουμε τον εισαγωγικό  χαρακτήρα της οικονομίας. Στο γάλα, στο ψωμί, στο λάδι, στη ζάχαρη, στο κρέας παντού σε λίγα χρόνια θα είμαστε εξαρτημένοι από τις εισαγωγές, όπως είμαστε και πριν όταν ζούσαμε με δανεικά… Τα συμφέροντα των Ελλήνων εισαγωγέων και βιομηχάνων είναι μεΓΑΛΑ και διαχρονικά.
 Η Ελλάδα λοιπόν μετρέπεται πλέον με βίαιο τρόπο από χώρα πολλών παραγωγών σε χώρα λίγων εισαγωγέων.


 Χαρακτηριστικά αναφέρουμε το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «Η ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους»:

«Στις 6 Απριλίου 1950 δημοσιεύεται στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ η μετάφραση ενός κειμένου του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζόζεφ Χάρισον, που πρωτοδημοσιεύτηκε στο “Κρίστιαν Σάινς Μόνιτορ”, και κανενός στην Ελλάδα το αυτί δεν ιδρώνει. Ήταν όλοι τότε απασχολημένοι με την ανοικοδόμηση της Ελλάδας, δηλαδή με τη μάσα.

Ιδού ένα αποκαλυπτικό απόσπασμα, που διατηρεί πάντα την επικαιρότητά του, αφού η Ελλάδα, όσο υπάρχουν δάνεια, θα ξηλώνεται και θα ράβεται και θα φαγώνεται αενάως:

“Το πρώτον μέτρον που πρέπει να ληφθή είναι να ευρεθούν μέσα όπως καμφθή ο αληθινός αρπακτικός εγωισμός των ανθρώπων των Αθηνών. Ούτοι αποτελούνται από 5.000 περίπου πολιτικούς, βιομηχάνους και εισαγωγείς οι οποίοι κυβερνούν τη χώραν και οι οποίοι εκ συστήματος και αναισθησίαν απομυζούν τον πλούτον της χώρας, είτε αυτός παράγεται εντός αυτής, είτε στέλνεται από τις ΗΠΑ. Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι υπενόμευσαν την προσπάθειαν της κυβερνήσεως, χρησιμοποιούντες εις τα αυτοκίνητά των την βενζίνην την προοριζομένην διά τα τρακτέρ που χρειάζονται διά την παραγωγήν τροφίμων εις την Ελλάδα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι οι οποίοι εκραύγαζον πατριωτικά συνθήματα, ενώ ηρνούντο να πληρώσουν φόρους ή να συμμετάσχουν εις τας απωλείας που απαιτούσε η νίκη (κατά των κομμουνιστών), και οι οποίοι είχαν καταθέσει τα χρήματά των εις τράπεζας της Ν. Υόρκης, της Αιγύπτου και της Ελβετίας….”.

 Σα να μην άλλαξε τίποτε από τότε , 86 χρόνια μετά.  Ένα κράτος εισαγωγέων όμως παραμένει «κράτος» με εισαγωγικά…
πηγη

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα των άρθρων.
Εμείς απλά τα παρουσιάζουμε και η αξιολόγησή τους επαφίεται στην κρίση του αναγνώστη.
Αποποιούμαστε κάθε νομικής ευθύνης για την ακρίβεια των γραφομένων σε άλλα ιστολόγια ή ιστοσελίδες.
Οι διαχειριστές του ιστολογίου δε φέρουν ευθύνη για σχόλια των αναγνωστών.
Σεμνα και ταπεινα παρακαλω και στη μητρική σας γλώσσα για να μεταφράζονται

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...